معيار ثبت :
مجسمه آزادي با نام اصلي «آزادي جهان را روشن ميكند»، مجسمهاي است كه در اواخر قرن نوزدهم و به مناسبت صدمين سالگرد استقلال آمريكا، از سوي فرانسه به اين كشور اهدا شد. اين مجسمه 93 متري كه در دهانه رودخانه هادسن در خليج نيويورك نصب شده است، از سال 1984 تاكنون در فهرست ميراث جهاني يونسكو ثبت شده است.
اين مجسمه فلزي كه از جنس مس ساخته شده است، بيش از صد سال است كه خوشامدگوي مسافران، مهاجران و كليه كساني است كه از راه دريا وارد خاك آمريكا ميشوند. مجسمه آزادي در اين مدت، به نمادي از كشور آمريكا و نيز سمبلي براي آزادي تبديل شده است.
آگوست بارتولدي، مجسمهساز مشهور فرانسوي ساخت مجسمه آزادي را بر عهده داشته است و گوستاو ايفل (مهندس مشهور فرانسوي و سازنده برج ايفل) نيز در ساخت اسكلت فلزي مجسمه به بارتولدي كمك كرده است.
الهه آزادي در دست راست خود مشعل و در دست چپش لوحهاي با كلمات «JULY IV MDCCLXXVI» دارد كه در واقع همان تاريخ تصويب بيانيه استقلال آمريكا (4 ژوئيه 1776) است. يكي از پاهاي مجسمه آزادي روي زنجير قرار دارد و هفت برآمدگي خارمانند تاج مجسمه، نمادي از هفت دريا يا هفت قاره است.
ارتفاع مجسمه، از نوك مشعل تا زمين (با احتساب پايه) 93 متر است. ارتفاع خود مجسمه، بدون احتساب پايه آن، 46 متر است. مجسمه آزادي از ورقهاي مسي كه با چكشكاري شكل گرفتهاند، ساخته شده است. اين ورقههاي مسي به اسكلتي فلزي كه براي استحكام و تحمل وزن مجسمه طراحي شده است، متصل هستند.
مجسمه آزادي در دوران معاصر
نخستين عمليات بازسازي و مرمت گسترده مجسمه آزادي، در سال 1986 و اندكي پيش از صدمين سالگرد نصب آن در مكان كنونياش، صورت گرفت. طي اين عمليات، لايهاي از طلا روي مشعل مجسمه آزادي كشيده شد و حالا مشعل مجسمه آزادي شبها برفراز بندر نيويورك درخشش دوچنداني دارد.
پس از حملات تروريستي 11 سپتامبر در نيويورك، مجسمه و جزيره آزادي به روي بازديدكنندگان بسته شد تا سيستم امنيتي آن ارتقاء يابد. در 20 دسامبر همان، جزيره براي بازديد بازگشايي شد اما ورود به محوطه و پايه مجسمه همچنان ممنوع بود تا اين كه بالاخره در 3 اوت 2004 ورود بازديدكنندگان به پايه مجسمه و موزهاي كه در زير آن قرار دارد و به تاريخچه ساخت مجسمه اختصاص دارد، آزاد شد. با اين حال ورود به درون مجسمه آزادي و رفتن به تاج مجسمه، همچنان ممنوع است.
مجسمه آزادي با نام اصلي «آزادي جهان را روشن ميكند»، مجسمهاي است كه در اواخر قرن نوزدهم و به مناسبت صدمين سالگرد استقلال آمريكا، از سوي فرانسه به اين كشور اهدا شد. اين مجسمه 93 متري كه در دهانه رودخانه هادسن در خليج نيويورك نصب شده است، از سال 1984 تاكنون در فهرست ميراث جهاني يونسكو ثبت شده است.
اين مجسمه فلزي كه از جنس مس ساخته شده است، بيش از صد سال است كه خوشامدگوي مسافران، مهاجران و كليه كساني است كه از راه دريا وارد خاك آمريكا ميشوند. مجسمه آزادي در اين مدت، به نمادي از كشور آمريكا و نيز سمبلي براي آزادي تبديل شده است.
آگوست بارتولدي، مجسمهساز مشهور فرانسوي ساخت مجسمه آزادي را بر عهده داشته است و گوستاو ايفل (مهندس مشهور فرانسوي و سازنده برج ايفل) نيز در ساخت اسكلت فلزي مجسمه به بارتولدي كمك كرده است.
الهه آزادي در دست راست خود مشعل و در دست چپش لوحهاي با كلمات «JULY IV MDCCLXXVI» دارد كه در واقع همان تاريخ تصويب بيانيه استقلال آمريكا (4 ژوئيه 1776) است. يكي از پاهاي مجسمه آزادي روي زنجير قرار دارد و هفت برآمدگي خارمانند تاج مجسمه، نمادي از هفت دريا يا هفت قاره است.
ارتفاع مجسمه، از نوك مشعل تا زمين (با احتساب پايه) 93 متر است. ارتفاع خود مجسمه، بدون احتساب پايه آن، 46 متر است. مجسمه آزادي از ورقهاي مسي كه با چكشكاري شكل گرفتهاند، ساخته شده است. اين ورقههاي مسي به اسكلتي فلزي كه براي استحكام و تحمل وزن مجسمه طراحي شده است، متصل هستند.
تاريخچه مجسمه آزادي
ايده ساخت مجسمهاي از يك بانوي مشعل در دست، نخستين بار در سال 1869 به ذهن اگوست بارتولدي خطور كرد. او قصد داشت اين مجسمه را در ورودي كانال سوئز، كه آن زمان به تازگي ساخته شده بود، نصب كند. اما اين پروژه هيچگاه عملي نشد تا اين كه چند سال بعد دولت فرانسه سفارش ساخت مجسمهاي را به بارتولدي داد تا در سال 1876، به مناسبت صدمين سالگرد استقلال آمريكا به اين كشور اهدا كند.
ايدة اهداي چنين هديهاي به كشور آمريكا كه مهد مردمسالاري و جمهوري بود، با توجه به وضعيت سياسي نه چندان باثبات جمهوري سوم فرانسه پديد آمده بود. از نظر بسياري از مردم، جمهوري سوم حكومتي موقتي بود و بسياري چشم به راه بازگشت به شيوه حكومت سلطنتي، يا سلطنت مشروطه (مانند دوران ناپلئون) بودند. به اين ترتيب دولت فرانسه با اهداي مجسمهاي از نماد ارزشهاي جمهوريخواهانه به جمهوري ديگري در آن سوي اقيانوس اطلس، بر اهميت جمهوري در برابر ديگر اشكال اداره حكومت پافشاري ميكرد.
بارتولدي براي ساخت مجسمه آزادي مدلي آمريكايي داشته است: ايزابلا يوجين بوير، بيوه خوشقيافه و جوان ايزاك سينگر، كارخانهدار مشهور و سازنده چرخهاي خياطي سينگر.
بر اساس توافق دو كشور، ساخت پايه و آماده سازي محل نصب مجسمه با آمريكاييها بود و ساخت، انتقال و نصب مجسمه، با فرانسويها. اما هر دو كشور براي تكميل اين پروژه با مشكلات مالي دست به گريبان بودند و اين مسئله در نهايت به تأخيري 10 ساله در ساخت و نصب مجسمه منجر شد.
در فرانسه از كمكهاي عمومي، لاتاري و انواع برنامههاي سرگرمي براي تأمين بودجه 2 ميليون و 250 هزار فرانكي ساخت مجسمه استفاده شد. در آمريكا هم با استفاده از نمايشگاههاي هنري، تئاتر و ديگر فعاليتهاي هنري، بودجه ساخت پايه مجسمه تأمين شد.
مقامات آمريكايي، جزيره بدلو در خليج نيويورك را براي نصب مجسمه انتخاب كردند. اين جزيره پس از نصب مجسمه، جزيره آزادي (Liberty) نام گرفت. در همين حال، ژوزف پوليتزر (روزنامهنگار مشهور كه جايزه پوليتزر به نام او شناخته ميشود) در روزنامه خود موسوم به ورلد، به به راه انداختن يك مبارزه تبليغاتي، از ثروتمندان و طبقه متوسط خواست به تأمين بودجه ساخت پايه مجسمه آزادي كه تا آن زمان به كندي پيش ميرفت، كمك كنند.
ساخت پايه مجسمه كه زير نظر آرشيتكت آمريكايي ريچار موريس هانت انجام ميشد، در 22 آوريل 1886 تكميل شد. بارتولدي پيش از اين كار ساخت مجسمه را در ماه ژوئيه 1884 به پايان برده بود و اين مجسمه كه براي انتقال به آمريكا به 350 بخش تقسيم شده بود، در 17 ژوئن 1885 به وسيله كشتي فرانسوي ايسره به نيويورك منتقل شد.
نصب مجسمه روي پايه جديد خود در نيويورك چهار ماه به طول انجاميد و بالاخره در 28 اكتبر 1886، يعني 10 سال پس از صدمين سالگرد استقلال آمريكا، از مجسمه آزادي در حضور گرور كليولند، رئيسجمهور وقت آمريكا و هزاران نفر از مردمي كه براي اين مراسم به بندر نيويورك آمده بودند، پردهبرداري شد.
ايده ساخت مجسمهاي از يك بانوي مشعل در دست، نخستين بار در سال 1869 به ذهن اگوست بارتولدي خطور كرد. او قصد داشت اين مجسمه را در ورودي كانال سوئز، كه آن زمان به تازگي ساخته شده بود، نصب كند. اما اين پروژه هيچگاه عملي نشد تا اين كه چند سال بعد دولت فرانسه سفارش ساخت مجسمهاي را به بارتولدي داد تا در سال 1876، به مناسبت صدمين سالگرد استقلال آمريكا به اين كشور اهدا كند.
ايدة اهداي چنين هديهاي به كشور آمريكا كه مهد مردمسالاري و جمهوري بود، با توجه به وضعيت سياسي نه چندان باثبات جمهوري سوم فرانسه پديد آمده بود. از نظر بسياري از مردم، جمهوري سوم حكومتي موقتي بود و بسياري چشم به راه بازگشت به شيوه حكومت سلطنتي، يا سلطنت مشروطه (مانند دوران ناپلئون) بودند. به اين ترتيب دولت فرانسه با اهداي مجسمهاي از نماد ارزشهاي جمهوريخواهانه به جمهوري ديگري در آن سوي اقيانوس اطلس، بر اهميت جمهوري در برابر ديگر اشكال اداره حكومت پافشاري ميكرد.
بارتولدي براي ساخت مجسمه آزادي مدلي آمريكايي داشته است: ايزابلا يوجين بوير، بيوه خوشقيافه و جوان ايزاك سينگر، كارخانهدار مشهور و سازنده چرخهاي خياطي سينگر.
بر اساس توافق دو كشور، ساخت پايه و آماده سازي محل نصب مجسمه با آمريكاييها بود و ساخت، انتقال و نصب مجسمه، با فرانسويها. اما هر دو كشور براي تكميل اين پروژه با مشكلات مالي دست به گريبان بودند و اين مسئله در نهايت به تأخيري 10 ساله در ساخت و نصب مجسمه منجر شد.
در فرانسه از كمكهاي عمومي، لاتاري و انواع برنامههاي سرگرمي براي تأمين بودجه 2 ميليون و 250 هزار فرانكي ساخت مجسمه استفاده شد. در آمريكا هم با استفاده از نمايشگاههاي هنري، تئاتر و ديگر فعاليتهاي هنري، بودجه ساخت پايه مجسمه تأمين شد.
مقامات آمريكايي، جزيره بدلو در خليج نيويورك را براي نصب مجسمه انتخاب كردند. اين جزيره پس از نصب مجسمه، جزيره آزادي (Liberty) نام گرفت. در همين حال، ژوزف پوليتزر (روزنامهنگار مشهور كه جايزه پوليتزر به نام او شناخته ميشود) در روزنامه خود موسوم به ورلد، به به راه انداختن يك مبارزه تبليغاتي، از ثروتمندان و طبقه متوسط خواست به تأمين بودجه ساخت پايه مجسمه آزادي كه تا آن زمان به كندي پيش ميرفت، كمك كنند.
ساخت پايه مجسمه كه زير نظر آرشيتكت آمريكايي ريچار موريس هانت انجام ميشد، در 22 آوريل 1886 تكميل شد. بارتولدي پيش از اين كار ساخت مجسمه را در ماه ژوئيه 1884 به پايان برده بود و اين مجسمه كه براي انتقال به آمريكا به 350 بخش تقسيم شده بود، در 17 ژوئن 1885 به وسيله كشتي فرانسوي ايسره به نيويورك منتقل شد.
نصب مجسمه روي پايه جديد خود در نيويورك چهار ماه به طول انجاميد و بالاخره در 28 اكتبر 1886، يعني 10 سال پس از صدمين سالگرد استقلال آمريكا، از مجسمه آزادي در حضور گرور كليولند، رئيسجمهور وقت آمريكا و هزاران نفر از مردمي كه براي اين مراسم به بندر نيويورك آمده بودند، پردهبرداري شد.
نمونههاي مشابه مجسمه آزادي
مشهورترين كپي مجسمه آزادي با ابعاد كوچكتر، در كشور موطن آن، يعني فرانسه قرار دارد. اين مجسمه كه رو به سوي اقيانوس اطلس و خواهر بزرگترش دارد، در جزيره كوچكي روي رود سن در نزديكي پل گرنل نصب شده است.
علاوه بر اين، بين سالهاي 1949 تا 1951، نزديك به 200 نمونه مشابه مجسمه آزادي به ارتفاع 5/2 متر از سوي پيشاهنگان آمريكا ساخته شد و به شهرهاي مختلف اين كشور اهداء شد. در طول اين سالها، بسياري از اين مجسمهها تخريب يا مفقود شدهاند، اما هنوز هم در حدود صد مجسمه آزادي كه البته به نسبت نمونه اصلي از دقت و ظرافت كمتري برخوردارند، در گوشه و كنار آمريكا وجود دارد.
شهرهاي اوزاكا و توكيو در ژاپن، بوردو و كولمار (زادگاه بارتولدي) در فرانسه و ويسنه در نروژ از جمله شهرهاي ديگري هستند كه كپيهاي كوچكتري از مجسمه آزادي را در خود جاي دادهاند.
همچنين، در موزه متروپوليتن نيويورك نيز يك مجسمه آزادي از جنس برنز نگهداري ميشود.
مشهورترين كپي مجسمه آزادي با ابعاد كوچكتر، در كشور موطن آن، يعني فرانسه قرار دارد. اين مجسمه كه رو به سوي اقيانوس اطلس و خواهر بزرگترش دارد، در جزيره كوچكي روي رود سن در نزديكي پل گرنل نصب شده است.
علاوه بر اين، بين سالهاي 1949 تا 1951، نزديك به 200 نمونه مشابه مجسمه آزادي به ارتفاع 5/2 متر از سوي پيشاهنگان آمريكا ساخته شد و به شهرهاي مختلف اين كشور اهداء شد. در طول اين سالها، بسياري از اين مجسمهها تخريب يا مفقود شدهاند، اما هنوز هم در حدود صد مجسمه آزادي كه البته به نسبت نمونه اصلي از دقت و ظرافت كمتري برخوردارند، در گوشه و كنار آمريكا وجود دارد.
شهرهاي اوزاكا و توكيو در ژاپن، بوردو و كولمار (زادگاه بارتولدي) در فرانسه و ويسنه در نروژ از جمله شهرهاي ديگري هستند كه كپيهاي كوچكتري از مجسمه آزادي را در خود جاي دادهاند.
همچنين، در موزه متروپوليتن نيويورك نيز يك مجسمه آزادي از جنس برنز نگهداري ميشود.
مجسمه آزادي در دوران معاصر
نخستين عمليات بازسازي و مرمت گسترده مجسمه آزادي، در سال 1986 و اندكي پيش از صدمين سالگرد نصب آن در مكان كنونياش، صورت گرفت. طي اين عمليات، لايهاي از طلا روي مشعل مجسمه آزادي كشيده شد و حالا مشعل مجسمه آزادي شبها برفراز بندر نيويورك درخشش دوچنداني دارد.
پس از حملات تروريستي 11 سپتامبر در نيويورك، مجسمه و جزيره آزادي به روي بازديدكنندگان بسته شد تا سيستم امنيتي آن ارتقاء يابد. در 20 دسامبر همان، جزيره براي بازديد بازگشايي شد اما ورود به محوطه و پايه مجسمه همچنان ممنوع بود تا اين كه بالاخره در 3 اوت 2004 ورود بازديدكنندگان به پايه مجسمه و موزهاي كه در زير آن قرار دارد و به تاريخچه ساخت مجسمه اختصاص دارد، آزاد شد. با اين حال ورود به درون مجسمه آزادي و رفتن به تاج مجسمه، همچنان ممنوع است.
از سایت سازمان میراث فرهنگی
+ نوشته شده توسط شهرسبز در چهارشنبه 1386/09/21 و ساعت
15:59 |